Deze interactieve kaart toont de hoogte van de gebouwen in Nederland. De informatie is gebaseerd op het product 3D gebouwhoogte NL van het Kadaster.
Het in Utrecht gevestigde Webmapper heeft een groot aantal interactieve kaarten en datavisualisaties uitgewerkt door cartografie, webtechnologie en geo te combineren. Het kernwoord is daarbij telkens open, of dit nu over open source-software gaat, open data of open standaarden.
“In deze lift kan vast nog iemand bij!”
“Strakke hoogbouwarchitectuur laat moeilijk buitenruimten toe. Dat is mooier!”
“Deze toren biedt plaats aan winkels, kantoren, een hotel met service-appartementen. Wat een dynamiek van mensen!”
Herkenbaar in hoogbouw? En toch onvoorstelbaar sinds kort. Alleen samen krijgen we corona onder controle! Maar het is evenzeer de waarheid dat ieder individu ermee te maken krijgt. Het oncontroleerbaar virus maakt iedereen potentieel verdacht, waardoor de vraag naar individuele bewegingsruimte toeneemt. Balkons en buitenruimten zijn opeens onmisbaar geworden. Past verdichting met hoogbouw nog bij de veranderde zekerheden na de crisis? Ondanks alle onzekerheden en voorzichtigheden tekent zich een eerste denklijn uit.
Wat deze crisis impact geeft, is het onverbiddelijk karakter: een toevallige samenkomst van mensen, met maar één besmette persoon, blijkt naderhand een brandhaard. Hoesten in een volle lift wordt een risico. Het koffiemachine knopje is verdacht. Die willekeur is lastig te vangen in een ideale woon/werkomgeving. Waar in Nederland vooral de dorpse, sociaal hecht samenhangende omgeving getroffen lijkt, ontspringen andere dorpen opvallend genoeg de dans. Nederlandse steden staan vooralsnog niet in de spotlights, maar in het buitenland zijn veel voorbeelden waar juist de dicht opeengepakte stad de kern van besmetting blijkt. In die zin is hoogbouw dus even uitdagend als laagbouw: de opgave is overal.
De overheidsmaatregelen in crisistijd zijn verstrekkend. De persoonlijke actieradius beperkt zich hoofdzakelijk tot de eigen woning. Maar het effect op het sociale leven is vaak veel aanzienlijker dan de opgelegde isolatie: waar de een in hoogbouw woont met voldoende buitenruimte en een vrij uitzicht, moet de ander het doen met een karig Frans-balkon in een stadse omgeving. Nu de werelden ’thuis’ en ‘uit huis’ versmelten, is de kwaliteit van de woonomgeving een belangrijke basis. Nieuwbouw en zeker nieuw-hoogbouw heeft de mogelijkheid op grote schaal een goede kwaliteit van wonen te realiseren. Een groene, ruime, gezonde omgeving met oog voor onder andere hitte-stress en sunspots is daarbij van leefbelang. Het is een bevestiging van de bekende betekenis van ‘buiten kunnen leven’, geen nieuwe wetenschap.
Ook al wordt af en toe het tegenovergestelde beweerd, hoogbouw (of misschien beter gezegd: dat deel van de bevolking dat zich hoogbouw kan veroorloven) lijkt vooralsnog relatief weinig problemen te hebben met corona. Dat zien we bijvoorbeeld in New York: een van de sterkst getroffen steden ter wereld. Manhattan is hier het minst geraakt door corona. Toch heeft ook hoogbouw zo zijn achilleshiel: de lift. Met z’n allen schouder aan schouder in de lift kan wellicht niet meer. Het kan zo maar zijn dat we een plekje in de lift moeten reserveren op een specifiek tijdstip met een app en dat we zo iets van onze privacy verliezen. Accepteren we dat?
Maar de wijze waarop hoogbouw tot stand komt, verandert hoogst-waarschijnlijk veel meer. Naast de technische maatregelen nodig om het intensief gebruik van liften te verminderen, zal nog meer aandacht moeten komen voor de garantie van een gezond binnenklimaat. Studies wijzen uit dat een goede ventilatie van levensbelang is om de kans op besmetting te reduceren, juist op plaatsen waar veel mensen bij elkaar komen. Op de werkplek zal isolatie en afzondering belangrijker zijn, terwijl de ontmoetingsplaatsen ruimer en gezonder moeten worden. Het einde van volle kantoortuinen? Bestaande ontwerpopgaven vragen dus een andere ontwerpoplossing om invulling te geven aan de gewenste ‘healthy urban living and working’.
Tot slot, een beslissing op basis van uw persoonlijke fysieke gezondheid. Bent u er klaar voor? De maatschappij vraagt er om. De al ingezette duurzame opgave voor vastgoed verbreedt zich verder naar gezond stedelijk wonen en werken. Het is een opvallende bijvangst van de crisis: we hebben gezien dat het kan! Thuiswerken en online shoppen maken een enorme sprong vooruit. Het wegennet ontspant zich en het milieu haalt adem. De situatie versnelt de maatschappelijke druk om te komen tot een gezonde en duurzame omgeving. Die behoefte stimuleert een goed ontwerp voor nieuwbouw, met als belofte een hogere waardering voor ‘gezond vastgoed’. Waar particuliere kopers na de crisis geen vertrouwen hebben in deze toekomstwaarde, moeten investeerders eerst het pad banen.
Stichting Hoogbouw is ervan overtuigd dat de vraag naar een prettige gezonde woon- en werkomgeving in hoogbouw blijvend waar kan worden gemaakt. Wij doen daarom een open oproep aan alle vastgoedprofessionals, om hun kennis en kunde van design, techniek en finance te bundelen en samen toe te werken naar hoogbouw als gezond, veilig en crisisbestendig vastgoed. Doet u mee? Uw creatief denken willen wij dit jaar nog honoreren en motiveren middels een hoogbouw innovatie award.
Heeft u vragen naar aanleiding van het bovenstaande, graag een e-mail te sturen aan info@hoogbouw.nl.
We kunnen natuurlijk niet om corona heen, maar we moeten én willen wel graag verder met de sector en weer vooruit kijken. En dat gaan we doen! Per 1 juli is het weer toegestaan om met een groep van maximaal 100 personen bij elkaar te komen om informatie uit te wisselen en te netwerken. Daarom organiseert Vastgoedjournaal op donderdag 2 juli 2020 het eerste event voor de vastgoedsector sinds maanden. Dit doen we op gepaste afstand en op een unieke locatie: De Johan Cruijff Arena. Meerdere inspirerende beslissers delen deze middag hun visie vanaf het voetbalveld met de aanwezigen die zitting nemen op de hoofdtribune. De vastgoedsector speelt eerder op het veld dan Ajax! Een unieke ervaring om samen te delen met uw relaties.
The course MEGA is concerned with the design, computation, engineering, and construction management of a high/large building. MEGA 2020 focuses on a highrise building. This design process is done as a collaborative digital design in a multidisciplinary group of students in which each student has his/her own different responsibility. The course targets master students in Architecture, Management in the Built Environment, Building Technology and Civil Engineering; and it is open to non-TUDelft students, conforming with TUDelft regulations. The course is supported by external (inter)national design/engineering offices. Students work in teams. The design team of 6 – 8 students is responsible for delivering an integrated design as a multidisciplinary team; while each student is responsible for one discipline. Disciplines involved are: architectural design; structural design; climate design and building services; façade design; project and construction management; computational design. The disciplines are divided amongst the team members; each member is responsible for the contribution and integration of these aspects in the collective design. Students are encouraged to match their role in the team with the specialization they follow in the Master track.
Het Van Eesteren Museum onderzoekt en benoemt in samenwerking met het College van Rijksadviseurs en op basis van concrete locaties in de gemeenten Amersfoort, Amsterdam en Tilburg de kwaliteit en specifieke randvoorwaarden voor hoogbouw. Voor de invulling van het onderzoekstraject nemen we de vooroorlogse Commissie voor den hoogen bouw (1929-1933) en de naoorlogse Commissie Hoogbouw-Laagbouw (1956-1961) als vertrekpunt. Bij deze commissies waren Th. van Lohuizen en Jacoba Mulder, de collega’s van Van Eesteren destijds betrokken. De huidige werkcommissie Wonen op hoogte bestaat uit een interdisciplinair team van vijf ontwerpers dat op basis van vier ontwerpateliers tot meerdere aanbevelingen en richtlijnen voor hoogbouw zal komen. Het uiteindelijke product is een advies of een aantal aanbevelingen dat in september 2020 namens het Van Eesteren Museum en het College van Rijksadviseurs en gesteund door de Stichting Hoogbouw aan de minister van Binnenlandse Zaken zal worden aangeboden.
Rotterdam gaat nog verder de hoogte in. In de binnenstad van Rotterdam kunnen de komende jaren gebouwen rijzen tot 250 meter (nu nog 200 meter). Bovendien komen er drie nieuwe hoogbouwlocaties bij: Alexanderpolder, Feyenoord City en het gebied rond het winkelcentrum Zuidplein. Sociale veiligheid, leefbaarheid en levendigheid zijn daarbij belangrijke voorwaarden. Dit staat in de Hoogbouwvisie 2019 die het college op 16 oktober presenteerde. “Rotterdam heeft meer woonruimte nodig. Tot 2040 komen er 50.000 nieuwe woningen bij. Dat betekent dat ook de prachtige skyline van Rotterdam de komende jaren mee gaat groeien met de stad”, zegt wethouder Bas Kurvers (Bouwen en Wonen).
De laatste hoogbouwvisie van de gemeente Rotterdam stamt alweer uit 2011 en was toe aan een herziening. Voorheen was het alleen mogelijk om hoogbouw te realiseren in het centrum en op de Kop van Zuid, daarbuiten is maximaal 70 meter toegestaan. De maximale streefhoogte was in 2011 nog 200 meter, maar die grens is alweer achterhaald.
De geschiedenis van de wolkenkrabbers van Milaan begon in 1923 op Piazza Piemonte, toen twee elegante 38 meter hoge gebouwen werden voltooid. Om ze te bouwen, moest een vrijstelling worden verkregen van het tijdplan dat in plaats daarvan een maximale limiet van 28 meter oplegde. Vanwege hun lengte, buiten de standaard voor de Milanese context van die tijd, werden ze daarom royaal wolkenkrabbers genoemd door hun eigen ontwerper Mario Borgato en door de Milanese die ze nog steeds de wolkenkrabbers van Piazza Piemonte noemen.
Het duurde echter ongeveer een decennium voordat er een echte wolkenkrabber in Milaan werd gebouwd (voor de encyclopedie Treccani wordt een wolkenkrabber meestal een gebouw van ten minste 50-70 meter genoemd). Het was 1935 toen de Casa-Torre Rasini van Emilio Lancia en Gio Ponti, 50 meter hoog, werd voltooid.
Ondanks de crisis als gevolg van zware economische sancties als reactie op de aanval van Italië op Ethiopië, zijn dit jaren van volledige architecturale ijver die een echte opwaartse race begint met de bouw van nieuwe torengebouwen zoals Torre Snia Viscose (1937). Ontworpen door Alessandro Rimini, het zal in feite de eerste Milanese wolkenkrabber zijn die als zodanig kan worden gedefinieerd, althans volgens wat de archetypen van het overzeese tijdperk voorzagen die de term wolkenkrabber aan hoge gebouwen toeschreven, maar tegelijkertijd van een centrale positie evenals polyfunctionele en zelfverwijzende functies.
De twee andere gebouwen, meer dan 50 meter hoog, eindigen uiteindelijk in de Milanese skyline van die tijd: we hebben het over Palazzo Montecatini (1938) van Gio Ponti, een perfect voorbeeld van functionele architectuur en Palazzo Locatelli door Mario Bacciocchi (1939), respectievelijk 57 en 67 meter. Lees verder
The skyscraper has a history extending back more than 120 years, but it entered a new phase of innovation and acceleration in the late 1960s.
The Council on Tall Buildings and Urban Habitat was founded in 1969 to embrace and interpret the rapid changes taking place in the field of high-rise design and engineering. Throughout its history, CTBUH has highlighted best practice examples of tall buildings that represented a significant change in thinking or technique, by means of Journal case studies, conference proceedings, and since 2002, the annual Awards program.
The tall buildings captured here are selected on the same criteria, through the combined input of the CTBUH Research and Data team, CTBUH Leaders, and a call to the member constituency at large. Each represents a milestone in the development of the typology, tracking the development of the tall building from a predominantly commercial office tower with repetitive floor plates, to a “vertical city” with the mix of uses, variation in façade materials, and variety of interior and exterior spaces implied by the title. Across these examples, we see the arrival and departure of the distinct International and Post-Modern styles, as well as the overlapping parametricism and contextualism that dominates the contemporary scene. We see the transition from symbols of North American corporate power to broadcasting devices for the arrival of entire cities and countries on the global stage. The importance of environmental sustainability takes on as important a role as cultural and economic longevity. And, as some of these skyscrapers hit the half-century mark, we see them aging gracefully, into new functions, sometimes radically changing appearance and even height. From this, we learn that the development of the skyscraper typology is not a simple case of linear hand-offs from one generation to the next; rather, it is an interpolating dialogue that will continue to inform and inspire us for the next 50 years and beyond.
Rotterdam staat voor een fikse woningbouwopgave. Daarbij is de Maasstad een pionier op het gebied van hoogbouw. In de update van de Rotterdamse hoogbouwvisie waaraan wordt gewerkt zal meer aandacht zijn voor de sociale aspecten van hoogbouw. Stedenbouwkundige Emiel Arends vertelt over de geleerde lessen van de afgelopen jaren.
Waarom een nieuwe hoogbouwvisie?
‘We hebben in Rotterdam een traditie opgebouwd met onze hoogbouwvisie. De vorige dateerde al uit 2011, dus het werd vorig jaar tijd voor een nieuwe. Temeer hoogbouw ook een typologie is die we nog niet zo lang doen.’
>>
Hoogbouwvisie 2011
Hoogbouwbeleid 2019 (volgt medio oktober 2019)
These are the tallest skyscrapers in the world as of August 2019. Buildings are ordered by official height. This ordering method deals only with a building’s roof height or spire height, whichever is greater, and doesn’t take antenna heights into consideration.